The body is a cage

Tamar

Tamara (Ttamonottamo) Mamulashvili is a Georgian writer, performer, and comics author based in Brussels. Her work explores identity, self-perception, and feminist themes. At 18, she wrote her first play, Hero’s Room, which earned her the Rustaveli Theatre Award for Best Debut Dramaturg.

Since 2014, she has been a member of the poetry group “Dramatic Poetry Accessible to Everyone.” She holds a Master’s degree in Clinical Psychology from Ilia State University; her thesis on Hermione Granger as a feminist figure was awarded for its creativity.

Ttamonottamo writes on queer and social issues, contributing to the Equality Movement platform and the “Feministream” podcast. In 2023, she published the comic Queer Stories of Not from Here, based on stories of queer migrants.

Her performance, The Dowry (2023) explores power, gender, and alternative forms of love. In 2024, she participated in the WE218EW performance Wild Child. She also wrote the lyrics for the anthem “Don’t Forget to Be Political,” released in 2025.

The body is a cage

(English below)

ხანდახან, გულზე

ბლანტი საბანივით ვგრძნობ სიშორეს.

გაუცხოვებას

და ზამთრის ხანგძლივ სიბნელეში

კონტურებად გამოკვეთილ მარტოობას.

ველოსიპედზე, დაღმართში სიჩქარეს ქარივით თუ

მოეპყრობი, წამით თითქოს

სახით ეხები განზომილებას,

რომელშიც არსად წასულხარ. არასდროს დანაწევრებულხარ.

არასდროს გიჭამია გულისრევამდე.

და არც გიშიმშილია გულისწასვლამდე.

და უკან იხევ.

არც სევდა,

არც მონატრება

და არც სინანული.

სიცარიელე.

საშიშ კონტურებთან დაამხანაგება შესაძლებელია,

ერთხელაც, ჟრუანტელის მაგივრად ,

გაგახსენებს შეგრძნებას , რომელსაც ადრე ერქვა

საკუთარ ტანში მშვიდად ყოფნა.

*

Sometimes like a viscous blanket on my chest, I feel the alienation and the faint outlines of loneliness in the long winter dark.

It’s me rushing downhill on a bike,

with the speed of the wind

and just for a second feeling the sensation of a dimension

of nowhere going or splitting up in a million pieces,

space where you’ve never eaten till you were sick

or

never starved yourself till you passed out.

Now, backing off.

Neither sadness

Nor yearning

Or regret.

Just emptiness.

It is possible to make friends with dangerous contours.

For once, in the place of jerking sensation

it will remind you of the feeling that used to be called

being content in your own body.